ad1da

Dziewczyna, którą pokochał cały kraj Żanna Prochorienko była jedną z tych aktorek, których twarz na zawsze zostaje w pamięci widzów. Dla wielu osób pozostała przede wszystkim uroczą Szurką z „Ballady o żołnierzu” — filmie, który poruszył miliony i stał się symbolem całej epoki. Miała spojrzenie pełne wrażliwości, delikatność, która przyciągała uwagę, i naturalność, jakiej nie … Read more

Šurčka, na kterou si pamatuje celý sovětský filmový svět Žanna Prochorenková byla jednou z těch hereček, jejichž tvář si diváci zapamatují na celý život. Pro mnohé zůstala navždy tou křehkou, upřímnou a zamilovanou Šurčkou z legendární „Balady o vojákovi“, filmu, který zasáhl srdce milionů lidí. Její velké oči, jemný hlas a přirozený půvab z ní … Read more

Per ventitré anni, la casa di mio padre era stata costruita su regole ferree. Ogni cosa aveva il suo posto: cosa mangiare, come comportarsi, quali scuole contassero davvero, quali famiglie fossero “adatte” e persino chi fosse degno di amare sua figlia. Io avevo ventisette anni quando, per la prima volta, infransi tutte le sue regole. … Read more

In unserem Haus galt mein Vater als Gesetz. Seit ich denken konnte, bestimmten seine Regeln alles: was auf den Tisch kam, wie wir sprachen, mit wem wir uns zeigten und sogar, wen ich lieben durfte. Für ihn war das Leben eine Ordnung aus Status, Kontrolle und Erwartungen. Ich war siebenundzwanzig, als ich diese Ordnung endgültig … Read more

Durante veintitrés años, la casa de mi padre funcionó como un reino de reglas estrictas. Todo tenía su lugar: lo que se comía, cómo se hablaba, qué escuelas importaban, qué familias eran “adecuadas” y hasta quién merecía el derecho de amar a su hija. Yo tenía veintisiete años cuando, por fin, me atreví a romper … Read more

În casa tatălui meu, totul era despre reguli Timp de douăzeci și trei de ani, am trăit într-o casă în care fiecare lucru avea locul lui. Ce aveai voie să mănânci, cum trebuia să vorbești, ce școli meritau atenția noastră, ce familii erau considerate „potrivite” și chiar pe cine era demn să iubești — toate … Read more

Dom zbudowany na zasadach Przez dwadzieścia trzy lata dom mojego ojca opierał się na jednym filarze: kontroli. Wszystko miało swoje miejsce. Co jeść, jak się zachowywać, do jakich szkół chodzić, które rodziny są „odpowiednie”, a nawet kto zasługuje na to, by kochać jego córkę. Miałam dwadzieścia siedem lat, kiedy po raz pierwszy świadomie złamałam wszystkie … Read more

Když láska narazí na pravidla Po třiadvacet let byl můj domov řízen přesnými pravidly. Všechno mělo své místo: co se jí, jak se mluví, kam se chodí do školy, které rodiny jsou „vhodné“ a kdo vůbec smí milovat dceru takového muže, jako byl můj otec. Bylo mi sedmadvacet, když jsem konečně porušila všechna jeho pravidla … Read more

La vita che credevo di conoscere Mi chiamo Julien Moreau. Avevo quarantun anni, una casa vicino a Lione, un’impresa di falegnameria ricostruita con fatica dopo un grave incidente, e una moglie che pensavo di conoscere meglio di chiunque altro. Camille e io eravamo sposati da tredici anni. Lei era stata accanto a me quando il … Read more

Mein Name ist Julien Moreau. Ich war einundvierzig, lebte in einem Haus bei Lyon, führte eine Tischlerei, die ich nach einem schweren Unfall wieder aufgebaut hatte, und war mit einer Frau verheiratet, von der ich glaubte, sie besser zu kennen als mich selbst. Camille und ich waren seit dreizehn Jahren zusammen. Sie war bei mir … Read more